Yağmurun ardından güneş açtı,

Artık bütün hüzünler geçti.

Şimdi açan güneşle birlikte,

Gökkuşağını keyifle

seyretmeye dalıyorum.

*

”Bu ben miyim?” diye sormaktan

kendimi alıkoyamıyorum.

İçimdeki ses:

”Sonunda kendini buldun” diyor.

Gülümsüyorum ve

Yarama dokunuyorum.

İzi var ama,

artık kanamıyor.

İzi var ama,

artık acımıyor.

*

Gecenin sonuna geldim.

Karanlığın biteceğini biliyorum.

Gün doğuyor ve

Işık ruhumu aydınlatıyor.

Tekrar yarama dokunuyorum,

Onu sahipleniyorum.

İşte bu benim yaram;

tüm güzel duygularla,

kucak açıyorum ve öpüyorum.