Yağmurun ardından güneş açtı,
Artık bütün hüzünler geçti.
Şimdi açan güneşle birlikte,
Gökkuşağını keyifle
seyretmeye dalıyorum.
*
”Bu ben miyim?” diye sormaktan
kendimi alıkoyamıyorum.
İçimdeki ses:
”Sonunda kendini buldun” diyor.
Gülümsüyorum ve
Yarama dokunuyorum.
İzi var ama,
artık kanamıyor.
İzi var ama,
artık acımıyor.
*
Gecenin sonuna geldim.
Karanlığın biteceğini biliyorum.
Gün doğuyor ve
Işık ruhumu aydınlatıyor.
Tekrar yarama dokunuyorum,
Onu sahipleniyorum.
İşte bu benim yaram;
tüm güzel duygularla,
kucak açıyorum ve öpüyorum.