Dün ilk maaşımı aldım. Daha doğrusu ilk maaşımı seneler önce Amerika’da almıştım ama bu baktığımızda Türkiye’de aldığım ilk maaş. Sabah bilgisayar başında rapor yazıyordum sonra telefonuma bankanın mobil uygulamasından bir bildirim düştü: ”Bilgi! Hesabına para geldi.💸” Öyle bir sevindim ki ekran görüntüsünü alıp anneme ve babama ”Yaşasın maaşım yattı!” diye bir mesaj attım. İnsanın kendi emeği ile para kazanması gerçekten çok güzel bir duygu. Sabahın erken saatinde kalkıp, hazırlanıp hava daha aydınlanmadan işe gitmek sonra 8-9 saat çalışıp; İstanbul’un meşhur trafiğinde eve dönmeye çalışmak… Bunlar gerçekten insanı zorlayan koşullar ama maaşımı alınca fark ettim ki her şeye değmiş. Biliyorum kazandığım şu azıcık para bir evi geçindiremeyecek kadar az ama bir insan kalbini ısıtacak kadar büyük.
Bizimkilere her ne kadar sizi yemeğe çıkaracağım desem de kabul etmediler. Canım babam sağ olsun ”Kızım sen maaşını doyasıya kendine harca.” diyerek engel olsa da gönül razı gelir mi? Gittim bugün güzel bir pasta aldım. Kukis’te ki adam üzerine ne yazalım dediğinde; içtenlikle gülümsedim ve heyecanla ”İlk maaşımla alıyorum bu pastayı ve ne yazsam bilmiyorum” dedim. Heyecanlı oluşumu fark etmişti ki, o da bana gerçekten içten bir gülümsemeyle karşılık verdi. ”Siz biraz düşünün ben pastanızı hazırlıyorum” dedi. Ne yazdırabilirdim ki? diye düşünürken, bana doğru yöneldi. ”Tatlı yiyelim, Tatlı harcayalım” olabilir mi? dedim. ”Neden olmasın? Onaylıyorsanız yazıyorum” diyerek gülümsedi ve o tatlı şeker hamuruna çikolata sosuyla gönlümden geçen sözleri yazdı. Aslında o an yaşadığım duyguyu şuan düşündüğüm de insanın kendi emeğiyle kazandığı parayı kullanabilme heyecanı bana acayip farklı duygular yaşattı. İtiraf etmem gerekirse, çevremdekilere de sözüm var. Bir arkadaşım ”orta şekerli kahve ısmarlarsın”; bir arkadaşım ”Artık yemek ısmarlarsın” dediğin de aklıma ona katmer sözüm geldiği için, ‘‘Yemekte olur ama gel ben sana katmer ısmarlayacağım” diyerek planlar çoktan yapıldı bile! ☺️ Bir de ilk işim çok sevdiğim komşu teyzeme çiçek almak olacak. ”Size ilk maaşımla çiçek aldım” demek istiyorum. Benimle içtenlikle o heyecanı paylaşacağına o kadar eminim ki… Maaşımın yarısını yüksek lisans başvuruma yatıracağım. Asıl beni memnun eden nokta bu! Huzurluyum ve mutluyum. Teşekkür ediyorum. Kime ve neye mi? Öncellikle; Allah’ım sana her konu da şükürler olsun. Verdiğin, vermediğin ve vereceğin her nimet için sonsuz kere şükür ediyorum. Sonra da kendime teşekkür ediyorum. Ruhuma ve bedenime… Ne olursa olsun, düşsem de ayağa kalkabileceğimi defalarca kendime kanıtladığım için. Evet, yaralarımı defalarca kendim sardım. (Arkadaşlarım da yardım etti ama insanın en büyük destekçisi her zaman kendisidir.) Aileme ve ”gerçek” dost dediğim bir elin parmağını geçmeyecek sayıda arkadaşlarıma da teşekkürü borç bilirim. Yanımda olmak isteyip, bu anları benimle paylaşamayan, inadına ve gururuna yenik düşen birileri varsa da canları sağ olsun diyorum. Çünkü gönlünüzden geçen ne varsa gerçekleşecek. İmkansız ya da hayal diye bir şey yok. Bu yüzden birlikte yaşanamayan şeylerin de telafisi mümkün biliyorum. Sevgi olduğu sürece her şey mümkün. Güzel şeyler olacak hissediyorum. Bu arada, artık yazıma noktayı koymam gerekiyor. Neden mi? Acilen içeri geçmem lazım; malum pasta keseceğiz de! 🙈
Sevgiyle ve ilhamla, 