Küçüklüğümüzden beri, farkında olmadan bilinçaltımıza işlenen ve hayatımız boyunca üzerimizde derin yaralar bırakan ”Takdir edilmek, Onaylanmak” konusu üzerinde biraz konuşmak istiyorum.
Hayatımız boyunca karşımızdaki insanlardan takdir edilmeyi bekliyoruz ve birisi bizi onaylamazsa bunun bir felaket olduğu düşünüyoruz. ”İyi hissedebilmek” için karşımızdakinden daima olumlu yönde bir beklenti içerisindeyiz. Ancak şunu söylemeliyim ki; bize iyi gelecek gücün, sadece kendi düşüncelerimizde ve inançlarımızda olduğunu farkında değiliz. Çünkü kimse söylediklerimizi veya yaptıklarımızın değerini yargılayacak hakka sahip değil.
Birisi bizi takdir etmediği zaman, sorunu hemen kendi üzerimizde arıyoruz. Peki ya bu durumun karşı tarafın sorunu olabileceğini hiç düşünüyor muyuz? Örnek vermek gerekirse; matematik sınavından 95 alıyorsun ve mutlusun çünkü ilk defa bu kadar yüksek bir not almışsın. Akşam eve gidiyorsun ve ailene bugün matematikten aldığın notu heyecanla söylüyorsun. Onlardan beklediğin takdir görmek. Peki ya onların verdiği tepki nasıl oluyor: ”Neden 100 değil de 95 aldın?” Bu verilen geri bildirim yüzünden bir anda, notu duyduğun zaman hissettiğin mutluluğu unutuyorsun ve otomatik olarak kendini başarısız buluyorsun. Ama gerçekte başarısız birisi değilsin! Böyle bir tepki almak seni değersiz, başarısız ya da iyi birisi olmadığını mı gösteriyor? Elbette ki hayır!
Takdir edilmek, insanı iyi hissettirir. Bunda yanlış bir durum yok. Onay almamak, reddedilmek, beğenilmemek ya da takdir edilmemek sevimsiz bir durum olsa bile, olabilir. Burada önemli olan nokta, onay alıp almamanın kendi değerini ölçmek için uygun olmadığının farkında olmandır. Birisi bizi takdir etmediği zaman, kendimizi otomatik olarak aşağıya çeken kötü huyu çocukluğumuzda yaşadığımız bir olaydan dolayı kazanmış ve geliştirmiş olabiliriz. Ancak bu huyu çocukken kazanmış olmak, bizlerin hatası değil. Bu yüzden kendimizi suçlamamalıyız. Artık belli bir olgunluğa eriştiğimiz ve mantık yürütebildiğimiz için bu durumu düzeltebiliriz.
Kimse mükemmel değil! Birileri, bizi eleştirdiği durumlarda kendimizi değersiz hissetmek ve yok saymak zorunda değiliz. Bu yüzden başkalarının bizi takdir etmeme davranışı, kendimize verdiğimiz değeri yok edecek güçte olmamalı.
Unutma ki, seni sadece sen mutlu edebilirsin. Başka hiç kimse değil.
İlhamla,
